A tranquilidade permite recuperar o pracer polas cousas sinxelas. Coma un neno curioso que todo sorprende e experimenta cos cinco sentidos en contacto co mundo. Unha folla, o vento, un murmurio ou unha ra aparecen cheos de significados. Un novo estado cargado de posibilidades para disfrutar e compartir.
Pouco a pouco chegamos a cima da montaña. O caso é que unha vez arriba temos que baixar outra ladeira para retomar a subida e así sempre.
Paseando, desorientado e con moito frio, atopei unha luz que fixo que non me importara perder o tempo observando. As bombillas non teñen unha finalidade estética, soamente se anuncian agardando que alguén as merque (aínda que a tenda non estaba aberta). Momentos de felicidade en rincóns inesperados.
As apariencias enganan. Detrás desta maravillosa porta, tan fermosamente iluminada, atópase unha ruina. Esta entrada é a derradeira declaración de intencións para ordenar o blog. Hai que encher de contido e sustancia todo o que se fai. Empaparse a fondo e non ter medo a ultrapasar a superficie.
Foto máxica nun lugar máxico. A árbore resiste solitaria e mantén a dignidade nun entorno cheo de ruínas acosado polo frio, o vento e o sol. Sabe que pronto parasá algo que compensará o esforzo realizado e a incomprensión sufrida.
Na praia, no momento da posta de sol, sempre ollamos cara o horizonte e, hipnotizados, agardamos a que o astro se oculte alén do mar. Notamos como a luz, as cores e a temperatura mudan por momentos. Encantados, quedamos convencidos de ser testigos dun grande e belo acontecemento. Pero esquecemos que a beleza pode estar por todas partes e non só concentrada onde todos supoñemos. Podemos atopala en calquera momento e lugar, incluso detrás das sombras da posta do sol.
Nunca coma neste lugar me sentín tan seguro e próximo de acadar o que buscaba. Avanzaba veloz, acompañado de risas descalzas, inconsciente do obstáculo infranqueable do fondo. Hoxe, aprendida a lección, trazo novos camiños e novos rumbos sorprendido da facilidade coa que me adapto as circunstancias. Como recomenda un personaxe de Murakami, comezarei polas cousas máis pequenas e doadas para, pouco a pouco, afrontar as tarefas máis pesadas.
O 2009 promete. Centos de retos, proxectos e ilusións por confirmar. Moito traballo, moitas horas e moita axuda serán necesarios para poder con todo. Síntome coma nun avión cun montón de pedais, indicadores e mandos. O deposito está cheo. Só queda despegar e voar e voar para saber ata onde somos capaces de chegar. Quen se queira apuntar está convidado a esta viaxe. Non nos imos aburrir nunca.
De pequeno, cando ai ao monte, gustábame apañar piñas. Son bónitas, poden predecir si vai chover, teñen piñóns, servén para encender o lume da lareira e rillan nelas os esquíos e os ratos. Apañar piñas era un traballo divertido e útil. Limpabas o monte, pasabas a mañá e levabas que facer para a casa.
Ando a voltas con esta imaxe. Lémbrame unha viaxe que teño pendente. Disfrutar das augas termais e da tranquilidade dunha paisaxe idílica (bueno, case, esto é unha central térmica). O curioso é que podo facer o mesmo aquí ao lado pero non nos parece tan importante. Por qué sempre nos cobiza o de fora aínda que teñamos o mesmo ou mellor na casa?
Moitos paseas!! sempre di miña nai. A falta de vacacións adícome a redescubrir territorios próximos facendo de guía turístico. Igual me atopades no curruncho máis insospeitado facendo fotos ou explicando a miña particular visión de cada sitio.
Imaxina un bico tan grande, tan grande, tan grande coma o máis grande bico que uns beizos coma estes poden dar. Ese bico é para ti.
Podes preguntar, pódencho contar, podes ler moitos libros ou velo na televisión pero ata que che pasa non tes nin idea do que significa. Palabras como espera ou paciencia acadan unha dimesión descoñecida. ¿Como estar así por unha persoa que non coñeces de nada? Nuns días, voltaremos a vista atrás e seguro que nos da a risa. De momento, ¿canta é moita paciencia?
Tento construir unha ponte sólida e bónita para unir dous mundos antagónicos separados por demasiadas circunstancias e medos. O esforzo aplicado en colocar cada pedra contrasta coa facilidade con que esta se desprende e marcha arrastrada pola corrente. As grandes expectativas merecen grandes intentos.
Despois de semanas acumulando tensión, agardando a chegada deste día, resulta que non era para tanto. Sentímonos satisfeitos durante un segundo, ou algo menos, pero, incapaces de recrearnos, poñémonos a outra cousa. Queda grabado na retina ese momento, unha explosión de luz e cor, que nunca entenderás porque tampouco podo explicalo.
Ninguén aprende en cabeza allea. A pesar dos consellos e da propia experiencia afronto cada proxecto a tope e a miña maneira. Seguro que todo sae mal pero reivindico o dereito a equivocarme. Cando non tes nada que perder calculas os riscos doutra maneira.
E de repente, no medio da inmensidade e da monotonía aparece algo diferente, algo novo que reclama a nosa atención e consideramos especial. Un chamativa flor que destaca entre tanto aburrimento e días grises cunha promesa de eterna primavera. Un gran momento, imprescindible, aínda que sexa unha simple ilusión.
Saldei unha débeda pendente que tiña con París. As expectativas eran altísimas pero a cidade superounas con creces. Fun abducido polas súas rúas durante varios días. En calquera esquina atopas imaxes fermosas. Ata as tumbas eran capaces de hipnotizar a un tipo tan bruto coma min.
...inminete. Na casa, na estrada, no río, comendo, bebendo, pinando, na oficina, cos homes, coas mulleres, cos nenos, tarde, cedo, mañá, dentro de vinte anos..... Reláxate e disfruta!!! Non hai ningunha conspiración contra tí.
A foto anterior, ese monstro tan feo, tomeina fai uns dias nun dos lugares máis fermosos que coñezo. Preside unha das portas de entrada do Pazo da Pena en Sintra. ( parabens a mariola por certar). Non debemos xulgar polas apariencias. Todos temos un lado oscuro e tamén algunha cousa boa.
Os monstros, a perversión, a fealdade ... o mal exercen sobre nos unha atracción fatal. Buscamos o perigo mentras xuramos fuxir del. Desexamos estar tranquilos, pero por pouco tempo. A diversión consiste en complicarse a vida estragar xornadas de esforzo a cambio duns segundos de prazer.
a da istoria, a de San Xes, as pequenas, as grandes, nas que imos disfrados, as de botellón, as intelectuais, as de depois de cear, as de despois de xantar, con amigos, con viño, na casa, na rúa, nos bares,... a festa en xeral. Que no 2008 teñamos moitas.
... e a suas aplicacións. Non exactamente como aparece na foto. Hai sitios onde luce máis. Non é por fetichismo nin nada parecido. Gústame polo que insinúa, polo que promete, polo tacto, por moitas cousas.
Paleadoras, hormigoneras, apisonadoras, bulldozers, tractores... son moustros mecánicos irresistibles. Canto máis grandes mellor. Tamén me gustan as ferramentas máis pequenas coma taladros, destornilladores, chaves inglesas, serróns ou garlopas. De pequeno prefería entrar nunha ferretería que nunha tenda de xogetes.
O meu cos barcos tamén é unha cousa extraña. Na miña terra non hai mar e a pesar de ter un río bastante grande os barcos non navegan por alí. Gústanme pero non sei por qué. Simplemente son bonitos. De pequeno non podía entender porque flotan e aínda non o teño claro de todo. O sábado vin unha película que transcurría nun barco, True Nord, e metía medo ver como se movía aquel pesqueiro entre as ondas.
As casas en ruínas, destartaladas ou abandonadas exercen algún tipo de atracción sobre min. Imaxino como eran antes, cando estaban habitadas, e penso nas posibilidades que terían unha vez rehabilitadas. Sobre todo se foran miñas. No fondo é unha pena ver tantas, sobre todo nos cascos históricos.
Gústanme moito as cousas orientais. Mellor dito as do extremo oriente. Xapón, China e sitios así. Descubrino estes dias facendo a inacabada mudanza. Literatura xaponesa, utensilios de cociña, agasallos de Masa, láminas, recordos da viaxe a Shanghai... están desperdigados pola casa adiante buscando un oco.
Imos a unha velocidade de vertixe e case non temos tempo de pararnos e pensar. Pasamos de continuo ao lado de cousas interesante e bonitas que nin vemos. Miramos pero non vemos. Cando nos fixamos en algo que merecía a pena xa non é posible dar marcha atras e aceleramos aínda máis.
Hoxe é un día triste. Sinto que botarei en falta non cruzarme máis co pato de plástico que vixía a entrada do edificio onde traballo. Dame mágoa deixar aos compañeiros cos que compartín a maior parte do meu tempo, e moitas cousas máis, durante o último ano. Que mal se me dan as despedidas!
No outono tamén hai flores. Non tes que poñerte tristes e deixarte levar pola luz minguante e a chegada da choiva. Entre as follas secas, debaixo do ceo gris e arredor das pozas crecen moitos destes seres coloridos. Están aí, tes que saber mirar. Non agardes á primavera para ser feliz.
