atardecer

Na praia, no momento da posta de sol, sempre ollamos cara o horizonte e, hipnotizados, agardamos a que o astro se oculte alén do mar. Notamos como a luz, as cores e a temperatura mudan por momentos. Encantados, quedamos convencidos de ser testigos dun grande e belo acontecemento. Pero esquecemos que a beleza pode estar por todas partes e non só concentrada onde todos supoñemos. Podemos atopala en calquera momento e lugar, incluso detrás das sombras da posta do sol.

pasarela

Nunca coma neste lugar me sentín tan seguro e próximo de acadar o que buscaba. Avanzaba veloz, acompañado de risas descalzas, inconsciente do obstáculo infranqueable do fondo. Hoxe, aprendida a lección, trazo novos camiños e novos rumbos sorprendido da facilidade coa que me adapto as circunstancias. Como recomenda un personaxe de Murakami, comezarei polas cousas máis pequenas e doadas para, pouco a pouco, afrontar as tarefas máis pesadas.

barreira

Ás veces somos capaces das proezas máis insospeitadas. Hai épocas nas que afogamos nun vaso de auga. Eres forte, eres decidido e pasas tódolos obstáculos á primeira. De repente, tropezas unha e outra vez contra unha barreira. Miras ao redor e está só. Nin unha axuda nin unha palabra de ánimo. Terás que buscarte a vida,... outra vez. Proseguir coa permanente reivindicación dun mesmo. Replegarse, dar un paso atrás para voltar a correr. Continuamos, a pesar da pérdida de entusiasmo e de bondade.

arriba

Volta autoxiro. Din tantas voltas este inverno que non fun capaz de actualizar. As crises son épocas de oportunidades e chegou o momento de erguerse e voltar a camiñar. O sol sae tódolos días pero hai que sair da casa para sentilo.

panel de control

O 2009 promete. Centos de retos, proxectos e ilusións por confirmar. Moito traballo, moitas horas e moita axuda serán necesarios para poder con todo. Síntome coma nun avión cun montón de pedais, indicadores e mandos. O deposito está cheo. Só queda despegar e voar e voar para saber ata onde somos capaces de chegar. Quen se queira apuntar está convidado a esta viaxe. Non nos imos aburrir nunca.

rotonda

As rotondas non son lugares especialmente interesantes. Normalmente achegámonos a elas con precaución e tentamos sair rapidamente. Non coñezo a ninguén que se namorara nunca dunha e nunca atopei ningunha nas guias turísticas. Creo que non é normal pero teño que recoñecer que esa noite quedei prendado dunha rotonda.

laberinto

Non me da a cabeza, teño as imaxes e teño as ideas pero non son capaz de unilas. Dou voltas mentras me aclaro. Voltei ao laberinto. Ou escribo tres palabras ou non me chegan cen folios. Non sei o que quero.

desfile

Comezou o desfile! Novos ritmos e novas partituras. Muda tamén a posición dos obxetos e das persoas. Para esta nova etapa non serve case nada do aprendido. Nun ano cambiaron tantas cousas que un xa se ve capaz de todo.

piñas

De pequeno, cando ai ao monte, gustábame apañar piñas. Son bónitas, poden predecir si vai chover, teñen piñóns, servén para encender o lume da lareira e rillan nelas os esquíos e os ratos. Apañar piñas era un traballo divertido e útil. Limpabas o monte, pasabas a mañá e levabas que facer para a casa.      

relax

Ando a voltas con esta imaxe. Lémbrame unha viaxe que teño pendente. Disfrutar das augas termais e da tranquilidade dunha paisaxe idílica (bueno, case, esto é unha central térmica). O curioso é que podo facer o mesmo aquí ao lado pero non nos parece tan importante. Por qué sempre nos cobiza o de fora aínda que teñamos o mesmo ou mellor na casa?

paseos

Moitos paseas!! sempre di miña nai. A falta de vacacións adícome a redescubrir territorios próximos facendo de guía turístico. Igual me atopades no curruncho máis insospeitado facendo fotos ou explicando a miña particular visión de cada sitio.

pegadas

As actualizacións non son para o verán. Fixen tantas cousas este mes que non din pasado polo autoxiro. Onte, na praia, a través dunha greta da cámara descubrín unhas pegadas na area e siguo detrás delas. Quizá leven a aalgún lado

bicos

Onte chamáronme cursi por andar a voltas co tema dos bicos. Eu, ni caso, son o mellor do mundo. En algún sitio lin que "só os bicos son máis placenteiros que as palabras" e lembrei esta imaxe, comunión, tan sorprendente como emotiva, de ambas. bicos.

beizos

Imaxina un bico tan grande, tan grande, tan grande coma o máis grande bico que uns beizos coma estes poden dar. Ese bico é para ti.

espera

Podes preguntar, pódencho contar, podes ler moitos libros ou velo na televisión pero ata que che pasa non tes nin idea do que significa. Palabras como espera ou paciencia acadan unha dimesión descoñecida. ¿Como estar así por unha persoa que non coñeces de nada? Nuns días, voltaremos a vista atrás e seguro que nos da a risa. De momento, ¿canta é moita paciencia?

ponte

Tento construir unha ponte sólida e bónita para unir dous mundos antagónicos separados por demasiadas circunstancias e medos. O esforzo aplicado en colocar cada pedra contrasta coa facilidade con que esta se desprende e marcha arrastrada pola corrente. As grandes expectativas merecen grandes intentos.

explosión

Despois de semanas acumulando tensión, agardando a chegada deste día, resulta que non era para tanto. Sentímonos satisfeitos durante un segundo, ou algo menos, pero, incapaces de recrearnos, poñémonos a outra cousa. Queda grabado na retina ese momento, unha explosión de luz e cor, que nunca entenderás porque tampouco podo explicalo.

cies

Pode que fose un soño, un simple exercicio de escapismo, pero disfrutei dun pequeno momento de felicidade completamente seguro de que aquel paraiso era verdadeiro. Despois cheguei a conclusión de que a sensación, ainda que real, non pasaba dunha ilusión. Un espellismo, mellor, unha quimera, motivada polo desexo de que as cousas foran de outra maneira.

cascos

Ninguén aprende en cabeza allea. A pesar dos consellos e da propia experiencia afronto cada proxecto a tope e a miña maneira. Seguro que todo sae mal pero reivindico o dereito a equivocarme. Cando non tes nada que perder calculas os riscos doutra maneira.

outra flor

E de repente, no medio da inmensidade e da monotonía aparece algo diferente, algo novo que reclama a nosa atención e consideramos especial. Un chamativa flor que destaca entre tanto aburrimento e días grises cunha promesa de eterna primavera. Un gran momento, imprescindible, aínda que sexa unha simple ilusión.

aquel lago

Nas noites de insomnio busco, sin éxito, a saída do laberinto no que se meteu a miña cabeza. Remexendo pola casa atopei algúns documentos "históricos" de interese. Aquela viaxe, aquel lago, aquel inesperado reencontro con Polonia foi un acontecemento irrepetible. O da foto son eu voando na máis completa felicidade.

paris (3)

Cando vaia a París contigo brindaremos con champagne na cima do Pompidou.

paris (2)

....cada rincón, cada rúa.... son pouco pesado co tema e coas estatuas. O problema debe ser que polo xeral aquí son moi feas e colócanas en calquer lado sin ningunha integración co entorno. Siguo coa cabeza en Paris.

paris

Saldei unha débeda pendente que tiña con París. As expectativas eran altísimas pero a cidade superounas con creces. Fun abducido polas súas rúas durante varios días. En calquera esquina atopas imaxes fermosas. Ata as tumbas eran capaces de hipnotizar a un tipo tan bruto coma min.

cociña

Así colocadiñas quedan moi bonitas pero imaxina esta cociña con todas estas potas traballando arreo e en harmonía. Cantos platos, que ricos e para canta xente se podría cociñar!!! Esto ten que ver coas miñas sensacións despois da consulta eleitoral.

perigo

...inminete. Na casa, na estrada, no río, comendo, bebendo, pinando, na oficina, cos homes, coas mulleres, cos nenos, tarde, cedo, mañá, dentro de vinte anos..... Reláxate e disfruta!!! Non hai ningunha conspiración contra tí.

pazo da pena

A foto anterior, ese monstro tan feo, tomeina fai uns dias nun dos lugares máis fermosos que coñezo. Preside unha das portas de entrada do Pazo da Pena en Sintra. ( parabens a mariola por certar). Non debemos xulgar polas apariencias. Todos temos un lado oscuro e tamén algunha cousa boa.

monstro

Os monstros, a perversión, a fealdade ... o mal exercen sobre nos unha atracción fatal. Buscamos o perigo mentras xuramos fuxir del. Desexamos estar tranquilos, pero por pouco tempo. A diversión consiste en complicarse a vida estragar xornadas de esforzo a cambio duns segundos de prazer.

suspiro

Siguo aquí, algo distraido. Perdín a inspiración e estragouse o aparello xerador de emoción. Agardo un rescate, un bandazo ou unha revolución. Calquera servirá.

os libros (8)

Son irresistibles como contedores de historias, como símbolo e como obxecto. Achégannos a mundos infinitos nos que podemos ser protagonistas. Dame mágoa pensar na cantidade de títulos e autores que nunca coñecerei pero vou ampliando o catálogo do meu universo literario para chegado o dia presumir de biblioteca. ¿vanidade? supoño que sí

Estas foron oito cousas que me gustan. Dou por rematado o reto.

as festas (7)

a da istoria, a de San Xes, as pequenas, as grandes, nas que imos disfrados, as de botellón, as intelectuais, as de depois de cear, as de despois de xantar, con amigos, con viño, na casa, na rúa, nos bares,... a festa en xeral. Que no 2008 teñamos moitas.

tirarme de cabeza (6)

á auga. Xa sei que está prohibido, que podes levar un golpe e quedar no sitio ou algo peor. No río, cando atopo un lugar apropiado, eu salto. Gústanme as sensacións neses segundos que pasas polo aire, o impacto contra a auga e a confusión que che entra tentando sair á superficie. Nesas ia pensando unha vez cando atopei a sinal. Lérame o pensamento?

lencería (5)

... e a suas aplicacións. Non exactamente como aparece na foto. Hai sitios onde luce máis. Non é por fetichismo nin nada parecido. Gústame polo que insinúa, polo que promete, polo tacto, por moitas cousas.

máquinas (4)

Paleadoras, hormigoneras, apisonadoras, bulldozers, tractores... son moustros mecánicos irresistibles. Canto máis grandes mellor. Tamén me gustan as ferramentas máis pequenas coma taladros, destornilladores, chaves inglesas, serróns ou garlopas. De pequeno prefería entrar nunha ferretería que nunha tenda de xogetes.

barcos (3)

O meu cos barcos tamén é unha cousa extraña. Na miña terra non hai mar e a pesar de ter un río bastante grande os barcos non navegan por alí. Gústanme pero non sei por qué. Simplemente son bonitos. De pequeno non podía entender porque flotan e aínda non o teño claro de todo. O sábado vin unha película que transcurría nun barco, True Nord, e metía medo ver como se movía aquel pesqueiro entre as ondas.

ruínas (2)

As casas en ruínas, destartaladas ou abandonadas exercen algún tipo de atracción sobre min. Imaxino como eran antes, cando estaban habitadas, e penso nas posibilidades que terían unha vez rehabilitadas. Sobre todo se foran miñas. No fondo é unha pena ver tantas, sobre todo nos cascos históricos.

cousas orientais (1)

Gústanme moito as cousas orientais. Mellor dito as do extremo oriente. Xapón, China e sitios así. Descubrino estes dias facendo a inacabada mudanza. Literatura xaponesa, utensilios de cociña, agasallos de Masa, láminas, recordos da viaxe a Shanghai... están desperdigados pola casa adiante buscando un oco.

Esta é a primeira entrega do meme das oito cousas que me envían Silvana, Angie e Prosciutto Mourente. Con moito retraso sobre a petición, vou contar oito cousas que me gustan á miña maneira. (unha por entrada e con foto)

velocidade

Imos a unha velocidade de vertixe e case non temos tempo de pararnos e pensar. Pasamos de continuo ao lado de cousas interesante e bonitas que nin vemos. Miramos pero non vemos. Cando nos fixamos en algo que merecía a pena xa non é posible dar marcha atras e aceleramos aínda máis.

catedral

Menuda se armou!! Estou abrumado. A despedida non era de autoxiro nin para vós. Todo está moi ben e todo é novo. Novo traballo, novos amigos, nova casa, novo coche, novas aventuras... Levo un mes nunha nube, e con tanta novidade, sen tempo para atender o blog. Despedíame do traballo e agora despídome de Santiago de Compostela despois de máis de dez anos vivindo alí. Fixemos moitas cousas, case todas divertidas. Espero que a diversión continúe no sur.

pato

Hoxe é un día triste. Sinto que botarei en falta non cruzarme máis co pato de plástico que vixía a entrada do edificio onde traballo. Dame mágoa deixar aos compañeiros cos que compartín a maior parte do meu tempo, e moitas cousas máis, durante o último ano. Que mal se me dan as despedidas!

flor

No outono tamén hai flores. Non tes que poñerte tristes e deixarte levar pola luz minguante e a chegada da choiva. Entre as follas secas, debaixo do ceo gris e arredor das pozas crecen moitos destes seres coloridos. Están aí, tes que saber mirar. Non agardes á primavera para ser feliz.

queimada (de verán)

A serie dos recordos do verán remata cunha queimada. Non podía ser menos. Hoxe teño moitas cousas que celebrar e quédame perfecta. Podería seguir con navallas, cervexas, gin tonic, viño, malibú con piña, troitas, churrasco,... deu moito de si este verán.

Esa noite tamén estábamos de celebración. Miramos para o lume, hipnotizados, agardando que o augardente, o café, o limón e o azucre se fundiran ata crear ese líquido máxico e indescriptible.

licor (do verán)

Crema, augardente, licor cafe, sobre todo licor café. Cada un no seu momento. Cantas sobremesas e cantas noites de verán acompañadas co licor máis rico que hai. Frío, con xeo, nun vaso máis grande que o da foto e boa compañia. Un vicio.

polbo (do verán)

Moitos dos mellores momentos do verán paseinos arredor dunha mesa. Penso que podo trasmitir algunhas sensacións mostrando algunhas fotos que fixen co mobil. O polbo é un manxar que non poder faltar en ningunha mesa que teña algo que celebrar. Tan delicioso como sinxelo de preparar: cocer, cortar, poner sal, pemento, aceite e... a comer.

sardiñas (do verán)

"Cea dunha noite de verán". Entramos no outono e o estío queda no recordo. Como resumilo en imaxes? Sucedéronse os días recollidos e noites insomes de festa tranquila disfrutando do momento e de boa compañía. Non espero menos do outono.

barbie

Fai uns anos, pode que uns meses, era a referencia da beleza, a elegancia e a sofisticación. Ningunha foi tan desexada, tan querida e tan mimada. Onte atopárona espida, soa, desmembrada e sucia. Final merecido ou víctima do sistema?

nordnorge

... anos máis tarde, nas frias augas do norte, unha amiga comentaba coa nosa serea.

- Onte vin na ponte de mando do Hurtigruten a aquel amado mariñeiro teu, polo que perderas a razón e vias a morte máis apetecible que a vida.

- Como esquecelo!, pero diso vai tanto tempo...! No peor momento, cando por riba de todo desexaba estar morta, descubrir que a vida merece ser disfrutada cada instante. Unha frase de Chandler, que ainda hoxe non entendo de todo, fixome reacionar: "os cadaveres pesan máis que os corazóns destrozados".

barco

... namorouse subitamente dun mariñeiro galego que navegaba a bordo dun barco perdido entre a bruma que ela mesma provocara co seu canto máxico. Tentaba desorientalo e atraelo cara si, pero, tal foi a intensidade da chamada, que o barco perdeu o control e encarou veloz o afiado cantil. Desconcertada e asustada, decidíu usar o seu poder para conducir a nave a un lugar seguro consciente de que nunca máis podría achegarse ao amado mariñeiro...

faro

O faro máxico non emitía un sinal intermitente e monótono para advertir aos mariñeiros dos perigos da costa. Permanecía en penumbra mentras tinxía o ceo coas luces tamizadas polas ondas que roubaba na súa lente máxica. Trasmitía as emocións das criaturas máxicas coma el que alí moraban. Esta vez reflexaba o desesperado lamento dunha serea por un amor imposible...

tartaruga

"Yo persigo una forma que no encuentra mi estilo,
botón de pensamiento que busca ser la rosa;
se anuncia con un beso que en mis labios se posa
el abrazo imposible de la Venus de Milo...."

Busco unha cousa que quizá non exista. Dou voltas e voltas e sempre acabo no camiño equivocado. Ese día buscaba un tren e atopei unha tartaruga.

sombra

A un personaxe dun libro que lin faltáballe a metade da súa sombra. Nigúen se percataba, soamente algúns gatos cos que as veces falaba, pero el desexaba ter unha sombra completa. A miña parece enteira pero pode que deixara un anaco na praia.

parasol

Remataron as vacacións e o verán esmorece. Toca incorporarse ao mundo real pero a miña cabeza segue distraida. Non voltou da praia.

bistec

"Como quisiera poder vivir sin aire...

Como quisiera poder vivir sin agua..."

Sería xenial, mentras tanto temos que alimentarnos. Saudos CdP.

pés

As vacacións son un bo momento para reflexionar e ordear un pouco as ideas. Eu non me aclaro pero descubrín que os meus pés son a parte do meu corpo que máis me gusta.

petra?

Ante a imposibilidade de visitar oriente próximo este verán tento recrear as súas paisaxes arredor da casa. Onte estiven cerca.

futbolín

"La misma noche que hace blanquear los mismos árboles..."

Cada noite píntanos dunha cor. Desta foi verde.

piñeiros

Parella de piñeiros modelados pola forza do vento. Esta imaxe apareceu ante min durante menos de medio segundo. A min gústame. Houbo sorte pero algo faría estar atento.

limón

Cando pensas que todo está tranquilo, que todo está controlado algo aparece na tua vida para aportar unha nota de cor e facela máis divertida.

rapaza

Observamos para coñecer, para entender o que vemos, para descubrir algo, para centrar un obxectivo, para trazar un plan.... Casi sempre apuntamos alto, levantamos a vista e escrutamos o horizonte procurando aquelo que sentimos lonxe. Poucas veces nos detemos no próximo, no diario.

mega plane

O avión despegua e quedamos en terra. No foi por falta de ganas senón por ausencia de compañía.

cola

Hai que ter paciencia porque con esta cola non sei cando nos tocará. Co serios que parecen todos calquera intenta colarse. Seguimos agardando.

pescador

Pescar é unha forma de agardar e metáfora para moitas cousas. Mistura calma e tensión, sorte e traballo. Aparentemente estás alí coa tua cana, esperando, pero sintes o río, a corrente e o movemento dos peixes. Eles teñen a última palabra pero a tua técnica e decisión podes influir no resultado.

veleiro

O barco volta a porto despois dunha xornada de navegación. Regresa contento pero resignado por non acadar os obxectivos que se plantexara tras semanas de preparación. Velas pregadas, olladas ao frente procurado terra firme onde comezar a soñar.

cadeira

Agardar que pase algo, é unha perda de tempo?
Para que algo suceda, é suficiente agardar?
As cousas can polo seu propio peso ou hai que ir recollelas?
Tanta dúbida e indecisión non pode ser boa pero, xa se verá.

mini plane

Existen lugares aos que para chegar hai que superar moitas dificultades (aplicable a vida mesma). Simplemente hai que estar preparado e non poñerse nervioso cando chega momento. Non teño medo a voar, nen moito menos, pero neste avión paseino tan mal que subo a foto como recordo. Espero non despertar malas lembranzas e vellos temores nestas datas de tantos paseos e vacacións.

cemiterio

Gústanme os cemiterios. Os de antes, claro. Son tranquilos porque impoñen respecto. As persoas emociónanse, súmense nos recordos e falan pouco e en voz queda. Neste non me pasou nada diso, simplemente quedei pasmado mirando ao mar mentras pensaba: que ben se está aquí.

casa con monte

Sen a casa o monte non sería nin tan bonito nin tan verde. Está un pouco escondida pero si a atopas e te deixan entrar xa non queras marchar. Coma sempre, os meus amigos estades convidados e podedes quedar todo o tempo que queirades.

flores

Estas flores son para tí. Para que te animes, para que non te aburras e te cures pronto. Son un pouco raras, non veñen nun ramo e igual nin flores son, pero a min gústanme moito.

tarta

Eu pensaba que esto xa no era así. Que o mundo mudara tanto e tan rápido que nada do que coñeciamaos estaba vixente. Pero hai esperanza. As rapazas de 4 anos aínda queren ser princesas.

inari

Na terra do fin do mundo descubres unha nova dimensión para cousas que supoñías inmutables. A luz, o silencio, o tempo, a distacia, son moi diferentes a como estamos acostumados. Os elementos transmiten unha paz inxenua pois sabemos que cando se axitan aquilo convírtese nun inferno.

dragón

Estes bechos teñen como misión protexer ás persoas que habitan no palacio. Neste sitio tiña que haber moita presión porque parecen un exército. Son simpáticos, e xa que están, supoño que tamén poden axudar as persoas que o precisen cando pasen por aquí.

aparición

O barco atracou con moita calma realizando unha complicada manobra. En silencio, levanta a proa e comeza a descarga. Saen un moton de camións ata quedar baleiro e, de seguido, entran outros, pechan a comporta e zarpan para outro porto. Eso tamén é dar voltas.

máscara

A máscara máis absurda non pode agochar a beleza desta mirada. Azul, profunda, atrainte... Perderíame nela e sufriría contando os segundos que son capaz de resistir a tentación de lanzarme e descubrir que hai debaixo do difraz.

pudong

"As cidades de mala reputación atraen como mulleres venenosas" escribiu Neruda nas súas memorias. Esta cidade ten algo que me fascinou e que seguramente horrorize a moitos. Hai momentos nos que non podes deixar de mirar, ves cousas que non entendes e preguntaste si serán de verdade, un espexismo ou un decorado.

cabana

Pasaría moito tempo neste sitio. Aquí un pode estar tranquilo, só ou en compañia. Pecho os ollos e imaxínome tomado un café quente, envolto nunha manta, agardando o amencer. Estades todos convidados.

banco

Non teño claro si a visión deste banco baleiro me inspira tranquilidade ou soidade. Ia escribir que a segunda e imprescindible para acadar a primeira pero eso non sempre é así.

paisaxe urbano

Un bonito ricón dunha cidade andaluza convírtese en máxico coa presenza humana. As persoas non sempre destruen todo o que tocan. A veces melloran o entorno e influen para ben na xente que as rodea.

no comment

Que carrallo é eso!? Un raposo disecado para levar enroscado no pescozo!? ( sen palabras)

cold mountain

- Que se fai cando vas no coche pola autopista entre montañas nevadas?

- Fotos.

palmeiras

Gustoume este sitio. Aquel día pareceume que as palmeiras, os campanarios e os tellados fundíanse co ceo e creaban un momento especial.

o vello e o mar

Un home, un barco e o mar. Nada máis. Sempre pescando, sempre navengado. O mar é o seu mundo, a terra... algo alleo. Da casa, fuxe. No barco, espera.

fiestra

Fiestras abertas, luz, flores, rúas retorcidas, amigos, tranquilidade. Gústame este sitio e seguro que existe algún lugar parecido para min. Cando o atope chamareite para que veñas a velo.

adeus gaivota

A gaivota voa sen rumbo, cada vez ten menos refuxios. Malos tempos. O ceo enteiro era pouco para elas e sobraba quen dera de comer. Era unha vida sen problemas arrimadas ao lume que máis quenta. Agora vai moito frio e toca sobrevivir sen amigos.

homus felicis

Metáfora do homus felicis (persoa feliz): maniquí sin conciencia.

tira que libras!!

Puto tomtom, gire a la izquierda, gire a la izquierda e non hai nin camiño. Menos mal que estaba aquí este piñeiro, xa me via no fondo do piago. Para o golpe que foi...

deep impact

Un obxecto punzante entrou á altura da caluga cun ángulo de 23 grados perforando o hipotálamo, continuou ata atravesar o oso frontal (a testa) e alí quedou. Con todo non fixo moita cousa e o señor morreu de vello. Eso si perdeu unha pouca sangue.

xaque mate

Gústame moito ver á xente xogar ao xadrez nos parques. Podes pasar un día enteiro concentrado na partida, tranquilo, ao aire libre. Ademais o xadrez é un deporte descansado, tipo billar, no que son suficientes dous dedos para mover lixeiramente as pezas polo taboleiro......

cargación

Por non facer dous viajes cargaron o camión a tope. Non deixaron unha torada en terra pero pasou o que tiña que pasar. Non se podia nin mover. Hai que ser brutos

outras confórmanse con menos

Unha mañá calquera chego á praia e tópome con este Toten Piroludo. Despois do susto pasoume pola cabeza un detalle que me sucedera en Madrid.

(conversa despois de bater cun bolardo)

- Uff, non pasa nada, está todo ben. Por certo, sabes como lle chamamos a estes aparatos alá?

- Como?

- Capahomes

- Ja, ja, ja, en Madrid les decimos "otras se conforman con menos"

- E tanto.

soidade

Onde están todos? Por qué marcharon? Ninguén me quere? Será polo prezo? Será polo cartel?

Hai días que te sintes só e non sabes porqué.

im memoriam

“Eu ía todo tranquilo cando a vin pasar diante miña. Freei e agardei a que cruzara. Uff!! salvouse. Que bonitiña era. E vai a filla de puta e cando chego a súa altura métese debaixo da roda” (juse, primavera 2007)

bend it like Yao Ming

Yao Ming crea escola. Na China é un idolo e a xuventude quere ser coma el. Non me imaxino ver un chino de 2,22 nun hutong. Da gusto ver a estes chavales, todo o tempo tesos e ordeados, botar unha pachanga de uniforme. 虚幻

please pay here

Cando era pequeno non entendia ben eso de que os "europeos" eran máis civilizados ca nós. Un dia atopei no medio do monte un "carro-autoservizo"cheo de bulbos. Collías o que querías e metías as moedas nun burato que poñia "please pax here". Pensei, ¡¡miima!! na miña aldea esto non duraba cinco minutos, picábano para leña. (fotos e bulbos incluidos)

páxinas marelas

Imposible perderse... con algo de paciencia. 5 minutos parado observando a señalización.
Está tan completa que o meu cerebro non deu atopado o que buscaba. Ao final cheguei, estaba todo no mesmo sitio.

sementeira século XXI

A ciencia avanza unha barbaridade. Os pementos xa nacen en "tetra brik" listos para o consumo. En setembro iremos a vendimá a recoller o viño xa embotellado e listo para beber. Non me imaxino como será arrancar as patacas.

premio certificado

De MonikaMDQ recibín o seguinte certificado:





Así é como define a autoxiro:


Mueja: Toma instantáneas de la vida. Fotos muy lindas con una brevísma explicación, sencilla y espontánea.

Moitas grazas. Teño que seguir a cadea e non é facil. Repartín tantos premios estes dias que non dou. Decidín nomear os meus blog amigos máis "exoticos". O caso de Ecik e o máis chamativo pero gustoume moito atopar a autoxiro nos seguintes blogs:


Mom's my name, don't wear it out.


who can be my emerson


LIQUID ILLUZION


CDIA Design


At Magali's



Para rematar agradecer a Francisco Naranjo de Flora y Fauna a súa mención no día do Blog.
Espero que o autoxiro volte a normalidade pronto.

outro premio

Garfio concedeume un premio. Ser recoñecido dende a nave La Ortiga e moi importante para autoxiro. Gostei sobre todo polos motivos, moitas grazas Garfio.





"Autoxiro (Mueja). La belleza de la imagen, conjugada con los comentarios más acertados y hermosos. La lengua gallega, de por sí suave y musical, completa la atmósfera y el recreo visual que transmiten las imágenes. Un auténtico oasis."


Agora teño que premiar a sete blogs. Esto ponse dificil, sobre todo porque teño que escoller.


sexta feira grandes escritos e mensaxes positivas para todos. Sempre me animo cando entro no blog desta amiga portuguesa. O premio temén é un agasallo de aniversario.


as coxegas das bolboretas outro blog que me fai rir un montón e que me alegra cos seus comentarios. Saudos evichi.


prosciutto mourente un artista total.


Cosas de Patri por culpa de Patri e as suas historias sempre teño medo cando escoito ruídos na casa pola noite.


leo e os seus como Leo ainda e pequeno o pai de Leo escribe no seu blog historias divertidas, recordos e cousas curiosas da vida na aldea.


mar de kreta un blog que me gusta pero que non superou as festas de San Fermín. Espero o seu regreso.


monicamdq unha muller enganchada á blogsfera cun blog no que descubro un montón de cousas que pasan no mundo.


Teño outro premio que recollerei mañá.

e veña premios

Seguen chegando premios. Que pequeno é o mundo. Doume conta que estas cousas veñen todas das Américas. Estes premios en cadea van acabar con autoxiro pois ocupan o espazo reservado para as fotografías.


A fantástica Taty Ferreira deume un premio que xa tiña pero que recibo coa mesma ilusión.



Agora teño que nomear outros cinco:

cenizas en el mar da guapísima Caro. Premio adicado ao seu sobriño Jacques a ver si sae do hospital dunha vez.

imagina por descubrime a unha galega en Venezuela e un montón de eventos divertidos.

la ortiga polas suas flipadas e comentarios. Faime rir e as veces tamén se pon serio. (Garfio non é preciso que sigua a cadea tantos premios acaban con un.)

troblogdita un dos meus primeiros descubrimentos na rede.

ecik porque é un blog de Kazajstán que me ten enlazado. Non entendo nada pero fíxome gracia.

Quédame o último premio é unha mencion para mañá.

Felicidades aos premiados.

premio

Agosto foi un mes de premios para AUTOXIRO. Nunca pensei que diría esto pero fixeronme ilusión. Os alagos e as palabras cariñosas sempre son ben recibidas. Con algo de retraso paso a recoller os premios.



A amiga Elvira da sexta feira concedeume este premio:




Autoxiro merece o premio "porque com as suas fotos e observações, tem contribuído para uma ligação entre bloguistas de várias nações."

Obrigado Elvira, tamém pola mención do premio blog solidario.

Agora teño que premiar a cinco blogs que, segundo as bases do premio e o meu criteiro, colaboren na creación dunha rede de relacións entre diferentes blogs.


Os meus cinco premiados son:


ultravioleta o comezo. Sen el non existiría autoxiro.

Saudade, Agua y Spleen a miña raiña neurótica favorita. Sempre me sorprende coas suas paranoias.

tukinha un blog que me fai rir e que me introduce no descoñecido mundo da xuventude de Noia.

A tontas y a locas encariñeime con mandarina azul dende o principio. Un frechazo.

geo un blog cheo de pasión, sensibilidade e crudeza . Alégrome do seu regreso.


Lebrar que este premio foi creado por Mike do Ordinary Folk.